بیشتر کهکشانها یک هستهٔ واحد دارند — آیا این کهکشان چهار هسته دارد؟ پاسخ عجیب این پرسش اخترشناسان را به این نتیجه رسانده است که هستهٔ کهکشانِ پیشزمینه حتی در این تصویر هم قابل مشاهده نیست. شبدرِ چهاربرگ مرکزی در واقع نوری است که از یک کوازار در پسزمینه میآید. میدان گرانشی کهکشانِ پیشزمینهٔ قابل مشاهده، نور این کوازار دوردست را میشکند و آن را به چهار تصویر مجزا تبدیل میکند. برای آنکه چنین سرابی پدیدار شود، کوازار باید بهطور دقیقی همراستا در پشت مرکز یک کهکشان پرجرم قرار گرفته باشد. این اثر کلی با نام همگرایی گرانشی شناخته میشود و این نمونهٔ خاص به نام صلیب اینشتین معروف است. شگفتانگیزتر آنکه تصاویر صلیب اینشتین از نظر درخشندگی نسبی تغییر میکنند؛ تغییری که گاهبهگاه بهوسیلهٔ اثر اضافیِ ریزهمگرایی گرانشی ناشی از ستارگان مشخص در کهکشان پیشزمینه تشدید میشود.
Image Credit & License: NSF, NOIRLab, AURA, WIYN; Processing: J. Rhoads (Arizona State U.) et al.