لقب رایج آن «سحابی اسپاگتی» است. این جرم که بهطور رسمی با نامهای Simeis 147 و Sharpless 2-240 فهرست شده، نمونهای بسیار پیچیده از یک بازماندهٔ ابرنواختر است که دنبالکردن رشتهها و فیلامنتهای حلقهخورده و درهمتنیدهٔ آن بهراحتی میتواند آدم را سردرگم کند.
این ساختار گازی چشمگیر که در نزدیکی مرز میان صورتهای فلکی گاو (Taurus) و ارابهران (Auriga) دیده میشود، نزدیک به ۳ درجه از آسمان را میپوشاند؛ معادل حدود ۶ قرص کامل ماه. این اندازه، با توجه به فاصلهٔ تخمینی ۳۰۰۰ سال نوری ابر بقایای ستارهای، برابر با حدود ۱۵۰ سال نوری است.
سن این بازماندهٔ ابرنواختر حدود ۴۰ هزار سال برآورد میشود؛ یعنی نور این انفجار عظیم ستارهای نخستین بار زمانی به زمین رسید که ماموتهای پشمالو هنوز روی زمین پرسه میزدند. افزون بر بقایای در حال انبساط، این فاجعهٔ کیهانی یک تپاختر نیز بر جای گذاشته است؛ یک ستارهٔ نوترونی با چرخش بسیار سریع که بقایای هستهٔ ستارهٔ اولیه محسوب میشود.
تصویر شاخص ماه گذشته از فورکا کاناپینه در ایتالیا ثبت شده است.
Image Credit & Copyright: Saverio Ferretti