کهکشان فعال NGC 1275 عضو مرکزی و غالبِ خوشهٔ بزرگ و نسبتاً نزدیکِ کهکشانیِ برساوش (پرسئوس) است. این کهکشان که در طولموجهای مرئی ظاهری آشوبناک دارد، منبعی بسیار پرقدرت از تابش پرتو ایکس و امواج رادیویی نیز بهشمار میآید. NGC 1275 با فروکشیدن ماده، هنگامی که کهکشانهای کامل به درون آن سقوط میکنند، رشد میکند و در نهایت یک سیاهچالهٔ ابرپرجرم را در هستهٔ خود تغذیه میکند. دادههای تصویربرداری باریکباند که در این تصویر تلسکوپیِ شارپ بهکار رفتهاند، بقایای کهکشانی حاصل و رشتههای از گازِ درخشان را برجسته میکنند که برخی از آنها تا ۲۰٬۰۰۰ سال نوری طول دارند. اینکه رشتهها در NGC 1275 پایدار میمانند، با وجود آنکه آشفتگیِ برخوردهای کهکشانی باید آنها را نابود کند، پرسشبرانگیز است. چه چیزی این رشتهها را کنار هم نگه میدارد؟ مشاهدات نشان میدهد که این ساختارها که بهواسطهٔ فعالیت سیاهچاله از مرکز کهکشان به بیرون رانده شدهاند، بهوسیلهٔ میدانهای مغناطیسی منسجم باقی میمانند. خودِ NGC 1275 که با نام پرسئوس A نیز شناخته میشود، پهنایی بیش از ۱۰۰٬۰۰۰ سال نوری دارد و در فاصلهای حدود ۲۳۰ میلیون سال نوری از ما قرار گرفته است.
Image Credit & Copyright: Michal Wierzbinski, Hellas-Sky