کهکشانهای مارپیچی عظیم اغلب به نظر میرسد تمام توجهها را به خود جلب میکنند و خوشههای ستارهای جوان، درخشان و آبی خود را در بازوهای زیبا و متقارنِ مارپیچی به نمایش میگذارند. اما کهکشانهای کوچک و نامنظم نیز ستارهسازی میکنند. در واقع، کهکشان کوتولهٔ IC 2574 نشان میدهد که در نواحی سرخفامِ شاخصِ خود—جایی که گاز هیدروژنِ درخشان دیده میشود—شواهد روشنی از فعالیت شدید ستارهزایی وجود دارد. همانند کهکشانهای مارپیچی، نواحی آشفته ستارهساز در IC 2574 نیز بهوسیلهٔ بادهای ستارهای و انفجارهای ابرنواختری به تلاطم درمیآیند؛ این فرایندها مواد را به درون محیط میانستارهای کهکشان میپراکنند و آغازگر شکلگیری ستارگان بیشتری میشوند. این کهکشان که تنها حدود ۱۲ میلیون سال نوری از ما فاصله دارد، بخشی از گروه کهکشانی M81 است و در راستای صورت فلکی دبّ اکبر دیده میشود. این «جهانِ جزیرهای» کمنور اما جذاب که با نام سحابی کادینگتون نیز شناخته میشود، حدود ۵۰ هزار سال نوری گستردگی دارد و در سال ۱۸۹۸ توسط ستارهشناس آمریکایی، ادوین کادینگتون، کشف شد.
Image Credit & Copyright: Dane Vetter