دریاهای آسایش (tranquility) و آرامی (serenity) امروز آرام هستند. البته تقریباً هر روز همینطورند، زیرا آنها در واقع دریاوارهای ماه (Lunar Maria) هستند؛ جریانهای عظیم گدازهای باستانی که حوضههای بزرگِ حاصل از برخورد شهابسنگها بر سطح ماه را پر کردهاند.
این نواحی صاف و تیره که با نامهای لاتین Mare Tranquillitatis (سمت راست تصویر) و Mare Serenitatis نیز شناخته میشوند، در این نمای تلسکوپی تضاد چشمگیری با ارتفاعات روشن و پوشیده از دهانههای برخوردیِ پیرامون خود دارند.
البته نام این «دریاها» بر پایهٔ نامگذاریهای تاریخیِ پیش از اختراع تلسکوپ انتخاب شده است. این عوارض پهناور که از روی زمین با چشم غیرمسلح نیز بهراحتی دیده میشوند، در گذشته به دلیل ظاهرشان، اقیانوسهای گستردهٔ سیارهٔ زمین پنداشته میشدند.
در ۲۰ ژوئیهٔ ۱۹۶۹، ماهنشین ایگل (Eagle) از مأموریت آپولو ۱۱ در دریای آسایش (در بخش پایینِ سمت راست تصویر) فرود آمد و با ایجاد پایگاه آسایش، نخستین حضور انسان بر سطح ماه را رقم زد.
Image Credit & Copyright: Nyêrdson Ferreira