شاخ‌های زهره

این که ماه نیست! اما اگر فکر کنید که یک ماه هلالی در آسمان است، می‌توان شما را بخشید. این واقعیت که زهره نیز دارای اهله است، کمتر شناخته شده است. (اما سیاره‌های دیگر چطور؟) تصویر برگزیده، زهره را در وضعیتی نشان می‌دهد که تقریباً مستقیماً میان خورشید و زمین قرار گرفته است. این اتفاق هر یک سال و نیم یک‌بار رخ می‌دهد و شبیه هم‌راستایی‌ای است که هر ماه هنگام ماه نو اتفاق می‌افتد. اما ماه نو تاریک است، در حالی که جو زهره که از پشت توسط خورشید روشن شده، نور خورشید را شکست داده و پراکنده می‌کند و کمان هلالی درخشانی به وجود می‌آورد که بیش از ۱۸۰ درجه امتداد دارد. نوک‌های این کمان «شاخ‌ها» نامیده می‌شوند. این هلال را می‌توان هنگام گرگ‌ومیش با یک تلسکوپ کوچک یا دوربین دوچشمی مشاهده کرد، اما افرادی که بینایی فوق‌العاده تیزی دارند، ممکن است بتوانند آن را با چشم غیرمسلح نیز ببینند. اخترشناسان بابلی باستان شاید نخستین کسانی بوده‌اند که تغییرات روشنایی زهره را مطالعه کرده‌اند؛ تغییراتی که با اهله آن ارتباط دارند. بسیاری از فرهنگ‌های دیگر نیز اسناد نجومی مشابهی دارند، از جمله قدیمی‌ترین کتاب بازمانده از تمدن مایا.