انفجار پایان یافته، اما پیامدهای آن همچنان ادامه دارند. حدود دوازده هزار سال پیش، ستارهای نسبتاً معمولی در صورت فلکی بادبان ناگهان منفجر شد و نقطهای نورانی و عجیب پدید آورد که برای مدتی کوتاه توسط انسانهایی که در آغاز تاریخ ثبتشده زندگی میکردند، قابل مشاهده بود.
لایههای بیرونی ستاره با محیط میانستارهای برخورد کردند و یک موج ضربهای بهوجود آوردند که هنوز هم قابل مشاهده است. تصویر شاخص، که طی بیش از ۶۰ ساعت و بهصورت بخشبهبخش از منطقهٔ خوماس در نامیبیا ثبت شده، بخشی از این موج ضربهای عظیم و رشتهمانند را در نور مرئی نشان میدهد؛ جزئیاتی که با گسیلهای هیدروژن (قرمز) و اکسیژن (آبی) برجسته شدهاند.
با دور شدن گاز از ستارهٔ منفجرشده، این مواد واپاشی میکنند و با محیط میانستارهای واکنش میدهند و در نتیجه، نور را در رنگها و باندهای انرژی گوناگون تولید میکنند.
آنچه در مرکز باقیماندهٔ ابرنواختری ولا باقی مانده، یک تپاختر است؛ ستارهای با چگالی همتراز مادهٔ هستهای که بیش از ده بار در هر ثانیه به دور خود میچرخد.
Image Credit & Copyright: José Mtanous