دهانه استیکنی، بزرگ‌ترین دهانه برخوردی روی قمر مریخی فوبوس، به نام کلویی آنجلین استیکنی هال (Chloe Angeline Stickney)، ریاضی‌دان و همسر اخترشناس، آساف هال، نام‌گذاری شده است. آساف هال در سال ۱۸۷۷ هر دو قمر سیاره سرخ را کشف کرد. استیکنی با قطری بیش از ۹ کیلومتر، تقریباً نیمی از قطر خود فوبوس را تشکیل می‌دهد؛ این دهانه آن‌قدر بزرگ است که برخوردی که آن را ایجاد کرده، احتمالاً تا آستانه متلاشی کردن این قمر کوچک پیش رفته است. این تصویر با رنگ‌های تقویت‌شده از استیکنی و مناطق اطراف آن، در مارس ۲۰۰۸، هنگامی ثبت شد که دوربین HiRISE نصب‌شده روی مدارگرد شناسایی مریخ از فاصله حدود شش هزار کیلومتری فوبوس عبور کرد. با وجود اینکه گرانش سطحی فوبوس، که شبیه یک سیارک است، کمتر از یک‌هزارم گرانش زمین است، رگه‌ها نشان می‌دهند که مواد سست در طول زمان به سمت پایین دیواره‌های دهانه لغزیده‌اند. مناطق آبی روشن در نزدیکی لبه دهانه ممکن است نشان‌دهنده سطحی باشند که نسبتاً به‌تازگی نمایان شده است. منشأ شیارهای عجیب‌وغریب در امتداد سطح ناشناخته است، اما ممکن است با تنش‌های کشندی‌ای مرتبط باشد که فوبوسِ در حال گردش در مداری نزدیک تجربه می‌کند، یا با برخوردی که خود دهانه را ایجاد کرده است.