ستارگان پرجرم در کهکشان راه شیری ما زندگیهایی تماشایی دارند. آنها با رمبش از ابرهای کیهانیِ عظیم شکل میگیرند، کورههای هستهایشان روشن میشود و عناصر سنگین را در هستههای خود میسازند. تنها پس از چند میلیون سال ـ برای پرجرمترین ستارگان ـ این موادِ غنیشده دوباره با انفجار به فضای میانستارهای پرتاب میشوند؛ جایی که فرآیند زایش ستارهها میتواند از نو آغاز شود. ابرِ بقایای در حال گسترشی که با نام ذات الکرسی A شناخته میشود، نمونهای از این مرحلهٔ نهاییِ چرخهٔ زندگی ستارهای است. نور انفجار ابرنواختری که این بازمانده را پدید آورد، حدود ۳۵۰ سال پیش نخستین بار در آسمان سیارهٔ زمین دیده شد، هرچند رسیدن آن نور به ما ۱۱٬۰۰۰ سال طول کشیده است. این تصویر شارپ NIRCam از تلسکوپ فضایی جیمز وب، رشتهها و گرههای هنوز داغِ این بازماندهٔ ابرنواختر را نشان میدهد. پوستهٔ بیرونیِ سفیدفام و دودمانندِ موج انفجارِ در حال گسترش، قطری در حدود ۲۰ سال نوری دارد. همچنین مجموعهای از پژواکهای نوریِ ناشی از انفجار فاجعهبار این ستارهٔ پرجرم در تصاویر دقیق وب از محیط میانستارهای پیرامون شناسایی شدهاند.
Image Credit: NASA, ESA, CSA, STScI; D. Milisavljevic (Purdue University), T. Temim (Princeton University), I. De Looze (University of Gent)