نواحی تیره و هموار که چهرهٔ آشنای ماه را پوشاندهاند، با نامهای لاتینِ مربوط به اقیانوسها و دریاها شناخته میشوند. این نامگذاری ریشهای تاریخی دارد، هرچند برای ساکنان عصر فضا که ماه را جهانی عمدتاً خشک و بیهوا میدانند، کمی طعنهآمیز به نظر میرسد؛ زیرا این نواحی صاف و تیره در واقع حوضههای برخوردی هستند که با گدازهها پوشیده شدهاند. برای نمونه، این نمای تلسکوپی از ماه گسترهٔ بخش شمالغربی «ماره ایمبریوم» (دریای بارانها) را نشان میدهد و تا «سینوس ایریدوم»، یعنی خلیج رنگینکمانها، امتداد مییابد. این خلیج که با کوههای ژورا (مونتِس) احاطه شده، حدود ۲۵۰ کیلومتر پهنا دارد. این ناحیه پس از طلوع محلی خورشید دیده میشود و کوهها بخشی از دیوارهٔ دهانهٔ برخوردی سینوس ایریدوم را تشکیل میدهند. قوس ناهموار و آفتابخوردهٔ آن در بالا به دماغهٔ لاپلاس (پرومونتوریوم) میرسد که نزدیک به ۳۰۰۰ متر از سطح خلیج ارتفاع دارد. در پایین این قوس، دماغهٔ هراکلییدس قرار دارد که جیووانی کاسینی در سال ۱۶۷۹ در طرحهای تلسکوپی خود از ماه آن را به تصویر کشید و نقشهای از ماه ارائه داد که همچون دوشیزهای ماهگون در نمای نیمرخ با موهایی بلند و روان دیده میشود.
Image Credit & Copyright: Olaf Filzinger