گرفتها معمولاً بهصورت جفت رخ میدهند. دو بار در سال، در طول فصل گرفت که حدود ۳۴ روز ادامه دارد، خورشید، ماه و زمین میتوانند تقریباً در یک راستا قرار گیرند. سپس فازهای نو و کامل ماه، که کمی بیش از ۱۴ روز از یکدیگر فاصله دارند، یک خورشیدگرفتگی و یک ماهگرفتگی ایجاد میکنند.
اما تنها بهندرت، همراستایی در هر دو حالت ماه نو و ماه کامل در طول یک فصل گرفت، بهاندازهای دقیق است که جفتی شامل خورشیدگرفتگی و ماهگرفتگی کامل ایجاد کند. در بیشتر موارد، گرفتهای جزئی بخشی از هر فصل گرفت هستند. با این حال، آخرین فصل گرفت سال ۲۰۲۶ این جفتِ با فاصلهٔ دو هفتهای را ایجاد کرد: یک خورشیدگرفتگی کامل در ۱۲ اوت (بالا) و یک ماهگرفتگی تقریباً کامل در شب ۲۷/۲۸ اوت.
در ماه نو، خورشیدگرفتگی در پنیافیلِ اسپانیا و نزدیک به آغاز تمامیت، در این تصویر ترکیبی HDR ثبت شد که درخششی از مهرههای بیلی و تاج خورشیدی طلاییرنگ را آشکار میکند.
در ماه کامل بعدی، ماهگرفتگی جزئی عمیق از سور، فرانسه ثبت شد. این تصویر که آن هم ترکیبی HDR است، این گرفت جزئی را در مرحلهای نزدیک به نیمی از بیشینهٔ ۹۳ درصدی آن نشان میدهد؛ بنابراین حدود نیمی از قرص قابل مشاهدهٔ ماه درون سایهٔ اومبرای زمین تیره و سرخشده به نظر میرسد.
فصل گرفت آینده، یک خورشیدگرفتگی حلقوی در ۶ فوریهٔ ۲۰۲۷ را به همراه یک ماهگرفتگی نیمسایهای در ۲۰/۲۱ فوریه خواهد داشت.
Image Credit & Copyright: Gwenaël Blanck