فقط ۵۰ سال نوری تا ۵۱ پگاسی فاصله است. موقعیت این ستاره در این تصویر فوری از اوت ۲۰۲۵ مشخص شده است؛ تصویری که در شبی گرفته شده که بیشتر ستاره‌های پرنور در بالای گنبد رصدخانه دو اوت-پرووانس در فرانسه دیده می‌شدند. سی سال پیش، در اکتبر ۱۹۹۵، اخترشناسان میشل مایور و دیدیه کلو یک کشف مهم را که در این رصدخانه انجام داده بودند اعلام کردند. آن‌ها با استفاده از یک طیف‌نگار دقیق، سیاره‌ای را که به دور ۵۱ پگ می‌چرخید شناسایی کرده بودند؛ نخستین سیاره فراخورشیدی شناخته‌شده که به دور ستاره‌ای شبیه خورشید می‌چرخید. مایور و کلو از طیف‌نگار برای اندازه‌گیری تغییرات در سرعت شعاعی ستاره استفاده کرده بودند؛ یک نوسان منظم که بر اثر کشش گرانشی سیاره در حال گردش ایجاد می‌شود. این سیاره که ۵۱ پگاسی b نام‌گذاری شد، جرمی دست‌کم نصف جرم مشتری و دوره مداری ۴٫۲ روز داشت. این امر باعث می‌شد این سیاره فراخورشیدی بسیار به ستاره مادرش نزدیک‌تر از فاصله عطارد تا خورشید باشد. کشف آن‌ها به‌سرعت تأیید شد و مایور و کلو در نهایت در سال ۲۰۱۹ جایزه نوبل فیزیک را دریافت کردند. ۵۱ پگاسی b که اکنون به‌عنوان نمونه اولیه رده‌ای از سیارات فراخورشیدی که با علاقه مشتری‌های داغ نامیده می‌شوند شناخته می‌شود، در سال ۲۰۱۵ رسماً Dimidium نام گرفت؛ واژه‌ای لاتین به معنای نصف. از زمان کشف آن در ۳۰ سال پیش، بیش از ۶۰۰۰ سیاره فراخورشیدی کشف شده‌اند.