این یکی از بزرگ‌ترین و طولانی‌مدت‌ترین طوفان‌هایی بود که تاکنون در منظومه شمسی ثبت شده است. این ساختار ابری که نخستین بار در اواخر سال ۲۰۱۰ دیده شد، در نیمکره شمالی زحل قرار داشت، در ابتدا از زمین بزرگ‌تر بود و به‌سرعت گسترش یافت تا کاملاً دور سیاره را فرا بگیرد. این طوفان نه‌تنها از زمین، بلکه از نزدیک توسط فضاپیمای رباتیک کاسینی که در آن زمان به دور زحل می‌چرخید نیز رصد شد. تصویر اینجا که در ماه فوریه در نور فروسرخ با رنگ‌های کاذب ثبت شده، رنگ‌های نارنجی ابرهای عمیق در جو را نشان می‌دهند، در حالی که رنگ‌های روشن‌تر ابرهای واقع در ارتفاعات بالاتر را مشخص می‌کنند. حلقه‌های زحل تقریباً از لبه دیده می‌شوند و به شکل خط افقی باریک آبی‌رنگ ظاهر شده‌اند. نوارهای تاریک و خمیده، سایه‌های حلقه‌ها هستند که توسط خورشید در سمت چپ و بالا بر فراز قله‌های ابرها انداخته شده‌اند. این طوفان شدید که منبعی از نویز رادیویی ناشی از رعدوبرق بود، احتمالاً با تغییرات فصلی مرتبط بود؛ زمانی که بهار در شمال زحل آغاز می‌شود. پس از بیش از شش ماه خروشیدن، طوفان نمادین تمام سیاره را دور زد و سپس تلاش کرد دنباله خودش را ببلعد؛ اتفاقی که به‌طور شگفت‌انگیزی باعث شد محو شود.