چرا بخشهایی از سطح این سیارک تا این اندازه صاف هستند؟ به نظر میرسد پاسخ این پرسش به پویاییهای یک سیارک مربوط باشد که بهجای یک سنگ یکپارچه، از یک تودهٔ سست از خردهسنگها تشکیل شده است.
سیارک غیرمعمول ایتوکاوا در سال ۲۰۰۵ توسط فضاپیمای ژاپنی هایابوسا مورد بازدید قرار گرفت. این فضاپیما از ساختار غیرعادی آن تصویربرداری کرد و کمبود اسرارآمیز دهانههای برخوردی روی سطح آن را مستند ساخت.
تحلیل نواحی مرزی میان بخشهای صاف و ناهموار نشان میدهد که تکانهای مداوم سیارک ممکن است باعث جداسازی سنگهای بزرگ و کوچک در نزدیکی سطح شود؛ پدیدهای مشابه اثر فندق برزیلی (همرفت دانه ای).
فضاپیمای رباتیک هایابوسا واقعاً روی یکی از نواحی صاف، که دریای MUSES نامگذاری شده است، فرود آمد و نمونههایی از خاک آن را جمعآوری کرد.
این نمونهها به زمین بازگردانده شدند و نهتنها سرنخهایی دربارهٔ تاریخچهٔ باستانی این سیارک غیرمعمول در اختیار دانشمندان قرار میدهند، بلکه اطلاعات ارزشمندی دربارهٔ سالهای آغازین منظومهٔ شمسی نیز ارائه میکنند.
شبیهسازیهای رایانهای نشان میدهند که سیارک ۵۰۰ متری ایتوکاوا ممکن است طی چند میلیون سال آینده با زمین برخورد کند.
